Jak leczy się dyskopatie?

dyskopatia

Dyskopatia to coraz większy problem.

Dyskopatia jest obecnie jednym z najczęściej występujących schorzeń kręgosłupa. Zwykle dotyka osoby w przedziale wieku od 30 do 50 lat. W  większości przypadków jest to pierwszy z etapów choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. W początkowej fazie rozwoju  schorzenie jest ignorowane przede wszystkim dlatego, że są kojarzone z pospolitym nadwyrężeniem. W leczeniu dyskopatii lędźwiowej stosuje się dwie metody: zachowawczą i chirurgiczną. W celu pełnego zdiagnozowania stanu schorzenia należy wykonać badania, które wskażą z jak daleko posuniętą dyskopatią mamy do czynienia. W tym celu zaleca się wykonanie RTG kręgosłupa w projekcji przednio – tylnej oraz bocznej

W zdecydowanej większości przypadków (ok. 90%) dyskopatię można leczyć nieoperacyjnie poprzez leczenie zachowawcze (farmakologia, fizjoterapia, rehabilitacja itp.). W sytuacji, gdy leczenie zachowawcze nie pomaga można zastosować leczenie chirurgiczne.  Wskazaniem do leczenia chirurgicznego jest nieskuteczne leczenie zachowawcze oraz charakterystyczne uszkodzenia nerwu: osłabienia mięśni, problemy z czuciem, kłopoty z kontrolowaniem potrzeb fizjologicznych.

Operacyjne leczenie dysków przeprowadza zazwyczaj lekarz neurochirurg. Najczęściej stosowaną metodą jest usunięcie dysku poprzez tzw. fenestrację. Na poziomie dysku chirurg robi nacięcie od 1 do 3 cm i po odsunięciu mięśni kręgosłupa wycina z tylnych powierzchni łuków kręgów okno i usuwa dysk. Innymi metodami są: usuwanie dysku specjalnymi wiertłami wbijanymi przez skórę pod kontrolą rentgenowską oraz nowoczesna metoda dyskoidetomii endoskopowej.

Reumatologia Radość – Centrum Medyczne Forus

Czym jest dyskopatia?

dyskopatia

Dyskopatia to schorzenia, dotykające krążka międzykręgowego (dysku).

Dyskopatia jest szerokim pojęciem, które obejmuje wiele schorzeń, dotykających krążka międzykręgowego, potocznie zwanego dyskiem. Najczęściej termin ten stosuje się jednak do określenia pierwszego stopnia choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa.

Objawami dyskopatii są:
ból, promieniujący wzdłuż dróg nerwowych (rwa kulszowa),
drętwienie, mrowienie w okolicy unerwienia uciskanego nerwu rdzeniowego,
niedowład lub porażenie mięśni, które może prowadzić do ich zaniku,
osłabienie odruchów ścięgna kolanowego i Achillesa.

Początkowo przyczyn dyskopatii doszukiwano się przede wszystkim w podnoszeniu znacznych ciężarów i urazach, jednak obecnie wskazuje się, że nawet niewielki uraz może być przyczyną dyskopatii, która postępuje z wiekiem. Dyskopatia najczęściej występuje u osób pomiędzy trzydziestym a czterdziestym rokiem życia, w późniejszych latach przeważają raczej procesy zwyrodnieniowo-wytwórcze. Wskazuje się także, że duże znaczenie mają czynniki genetyczne oraz zaburzenia troficzne.

Leczenie dyskopatii zależne jest od stopnia jej zaawansowania. Im wcześniej dostrzeże się problem, tym skuteczniejsza będzie rehabilitacja. W niemalże 90% przypadków nie jest konieczne leczenie operacyjne. Najczęściej stosuje się leczenie zachowawcze poprzez rehabilitację oraz farmakologiczne z zastosowaniem leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych oraz zmniejszających napięcie mięśniowe. W rehabilitacyjnym leczeniu dyskopatii najczęściej stosuje się terapię manualną, kinezyterapię oraz fizykoterapię.

Fizjoterapeuta Anin – Centrum Medyczne Forus