Galwanizacja

galwanizacja

Galwanizacja jest stosowana także w kosmetyce.

Kolejnym rodzajem zabiegów z wykorzystaniem prądu elektrycznego jest galwanizacja. Wraz z jonoforezą jest ona częścią galwanoterapii. Różnica polega na tym, że w jonoforezie oprócz prądu wykorzystywana jest również dysocjacja elektrolityczna, dzięki której odpowiednie leki są przekazywane w chore miejsce. Tymczasem w galwanizacji używa się jedynie prądu stałego. Działanie prądu zależne jest od elektrody. W zależności od tego, która elektroda jest czynna (czyli przez którą przenoszony jest prąd), można osiągnąć różne działanie. Anoda ma działanie przeciwbólowe oraz uspokajające, zaś katoda pobudza miejsce wokół którego jest przyłożona, poprawiając ukrwienie i trofikę tkanek. Elektrody mogą być ułożone poprzecznie lub podłużnie w stosunku do siebie, przy czym ułożeniu podłużnym penetracja jest płytsza.

Galwanizacja stosowana jest między innymi w przypadku nerwobólów, zaburzeń krążenia obwodowego, porażenia wiotkiego, chorób zwyrodnieniowych (w obrębie stawów, kończyn i kręgosłupa), zapalenia nerwów. Stosuje się ją także w przypadku utrudnionego zrostu kostnego.

Z galwanizacji, podobnie jak z jonoforezy, nie wszyscy mogą korzystać. Nie jest ona wskazana jako metoda rehabilitacji dla osób z rozrusznikiem serca, w ciąży czy z chorobą nowotworową. Przeciwwskazania to także ostre stany zapalne, wypryski, owrzodzenia, rany na skórze, zakrzepy oraz zaburzenia czucia. Podobnie jak jonoforeza, galwanizacja powinna być stosowana seriami, po 10 – 20 zabiegów, wykonywanych codziennie lub co drugi dzień. Fizykoterapeuta powinien nadzorować pacjenta przez cały czas trwania zabiegu.