Peloidoterapia – okłady borowinowe

okłady borowinowe

Okłady borowinowe mają dobroczynny wpływ na cały organizm.

W peloidoterapii stosuje się peloidy, czyli utwory geologiczne, które po rozdrobnieniu i zmieszaniu z wodą służą do okładów lub też kąpieli. Z greckiego „pelos” oznacza błoto, dlatego też najczęściej osoby poddawane tej kuracji wyglądają po prostu jak wysmarowane błotem. Nie jest to jednak zwykłe błoto, gdyż do okładów wykorzystywane są między innymi borowina, szlamy wodne, muły wulkaniczne, glinki, lessy i kredy. Przyjrzyjmy się bliżej peloidoterapii z zastosowaniem okładów borowinowych.

Borowina to muł torfiasty o dużej zawartości humusu, który jest mieszany z wodą do otrzymania odpowiedniej konsystencji, a następnie nakładany na ciało, po czym pacjenta owija się płótnem, ceratą i kocem. Terapia przy pomocy okładów borowinowych polecana jest wszystkim osobom, które walczą z chorobami skóry, chorobami ginekologicznymi, zmagają się z chorobami narządów ruchu lub kręgosłupa, a także przy nieżycie żołądka czy niedokrwieniu kończyn.

Borowina ma działanie lecznicze z powodu współdziałania czynników cieplnych, mechanicznych i chemicznych. Termoterapia przy użyciu borowiny polega na powolnym i stopniowych oddawaniu ciepła, przy jednoczesnym zmieszczeniu odczuwania ciepła, wiążącym się z komfortem pacjenta. Działanie mechaniczne polega na nacisku papki borowinowej na ciało i mikromasażu, który dokonuje się w czasie kąpieli borowinowych. Z kolei oddziaływanie chemiczne polega na wykorzystywaniu różnorodnych substancji zawartych w borowinie, takich jak kwasy huminowe czy żywice i woski. Pierwszoplanową rolę odgrywa jednak efekt cieplny, powodujący przekrwienie.

Fizjoterapia Warszawa – Centrum Medyczne Forus

Balneoterapia

balneoterapia

Balneoterapia bazuje na właściwościach leczniczych wód mineralnych.

Balneoterapia blisko spokrewniona jest z hydroterapią, gdyż wykorzystuje lecznicze działanie wody, z tą różnicą, że w balneoterapii wykorzystuje się wody mineralne i najczęściej zabiegi tego typu stosuje się w sanatoriach w czasie leczenia uzdrowiskowego. Wody mineralne używane są nie tylko do kąpieli, okładów, lecz także do picia i inhalacji. Balneoterapia jest wykorzystywana w leczeniu bólów różnego pochodzenia. Z jej pomocą łagodzi się bóle zarówno bezpośrednio po urazach i operacjach, lecz także bóle związane z chorobami zwyrodnieniowymi.

Ma także dobroczynne działanie na metabolizm, a kąpiele i zabiegi z użyciem wody zmniejszają napięcie mięśniowe. Balneoterapia jest stosowana także w chorobach układu oddechowego, przy problemach laryngologicznych, a także w łagodzeniu skutków palenia papierosów. Działanie wód mineralnych ma zastosowanie również przy chorobach neurologicznych, takich jak nerwobóle, przeczulice czy porażenia nerwów obwodowych. Leczenie uzdrowiskowe zalecane jest także alergikom, zwłaszcza w wieku dziecięcym i osobom, które zmagają się z otyłością.

Balneoterapia ma wiele zalet. Przede wszystkim jest stosunkowo łatwo dostępna w miastach uzdrowiskowych, a ceny zabiegów nie są zbyt wysokie. Może być także zaordynowana przez lekarza na czas leczenia sanatoryjnego. Polecane jest także picie wód mineralnych, choć niektórych mogą one odpychać swoim smakiem i niebyt przyjemnym aromatem. W niektórych miastach, na przykład Rabce-Zdroju, Inowrocławiu czy Grudziądzu można skorzystać z tężni i pooddychać mikroklimatem, wytworzonym dzięki parowaniu wód mineralnych.

Neurolog Wawer – Centrum Medyczne Forus

Oddziaływanie promieniowania podczerwonego w rehabilitacji

promieniowanie podczerwone

Promieniowanie podczerwone ma zastosowanie m.in. przy stanach zapalnych i trudno gojących się ranach.

Promieniowanie podczerwone to promieniowanie elektromagnetyczne z zakresem fal pomiędzy światłem widzialnym a falami radiowymi. Jest ono stosowane w różnych dziedzinach życia i znalazło zastosowanie także w rehabilitacji. IR stosuje się w trzech zakresach długości fal (A, B i C), przy czym im krótsze fale, tym głębiej wnikają one w tkanki ciała. Promieniowanie podczerwone znajduje zastosowanie między innymi w takich schorzeniach jak stany zapalne tkanek miękkich, stawów i tkanek okołostawowych (zarówno stany podostre, jak i przewlekłe), trudno gojące się rany, odmrożenia, bóle pochodzenia mięśniowego i nerwobóle.

Może być także stosowane w terapii skojarzonej przed wykonaniem masażu, kinezyterapią czy jonoforezą. Metoda IR nie jest polecana w stanach ostrych tkanek, przy świeżych urazach, krwawieniach, a także u osób z problemami układu krążenia i układu limfatycznego. Przeciwwskazaniem jest także ciąża, gorączka, podeszły wiek czy ogólne wycieńczenie organizmu. Przed zabiegiem z wykorzystaniem promieniowania podczerwonego pacjent powinien zająć wygodną pozycję i zdjąć odzież z pola, które będzie poddawane naświetlaniu. W obrębie tego obszaru nie mogą znaleźć się żadne metalowe przedmioty. Zarówno pacjent, jak i terapeuta powinni założyć ochronne okulary. Zabieg nie powinien przekraczać 20 minut. U osób starszych i dzieci należy rozpoczynać od krótszych okresów naświetlania.

Terapeuta powinien znajdować się przy pacjencie przez cały czas trwania zabiegu, gdyż mogą wystąpić u niego niepożądane reakcje, takie jak na przykład uczucie pieczenia czy gorąca. Po zabiegu pacjent powinien przez chwilę odpocząć, po czym terapeuta sprawdza naświetlany obszar i odczyn na skórze pacjenta.

Centrum Rehabilitacji Radość

Wpływ termoterapii na powrót do zdrowia

termoterapia

Ciepłolecznictwo ma wiele zastosowań w rehabilitacji, podobnie jak krioterapia.

Termoterapia jest jedną z dziedzin fizjoterapii i wykorzystuje działanie temperatury na ludzki organizm. W przypadku dostarczania organizmowi ciepła, nazywana jest ciepłolecznictwem, wykorzystanie zimna nazywane jest zimnolecznictwem, gdzie szczególną formą jest krioterapia. Termoterapia ma działanie przeciwbólowe, prowadzi do rozluźnienia mięśni. Może być także stosowana w stanach zapalnych, przy czym ostre stany zapalne wymagają użycia zimna, zaś stany przewlekłe ciepła.

Zastosowanie ciepła w rehabilitacji prowadzi do przekrwienia, zwiększa metabolizm komórki oraz poprawia jej trofikę, czyli odżywianie. Dzięki ciepłu zwiększa się także produkcja mazi stawowej i poprawia rozciągliwość kolagenowej tkanki łącznej. Z kolei dzięki zastosowaniu zimna zmniejszają się obrzęki, zwalnia proces przemiany materii i zmniejsza się pobudliwość włókien nerwowych. Zimno ma także wpływ na napięcie mięśniowe – krótki czas zastosowania bodźca zimna zwiększa napięcie mięśniowe, a długi czas oddziaływania zimnem zmniejsza je.

Termoterapia stosowana jest w różnych schorzeniach. Znajduje zastosowanie między innymi w bólach mięśniowych, chorobach reumatycznych stawów, a także chorobach narządów ruchu. Ciepłolecznictwo stosowane jest także przy chorobach zwyrodnieniowych i działa pozytywnie na regenerację nerwów. Zimno z kolei wykorzystywane jest w chorobach układu nerwowego, chorobach układu pokarmowego, a także chorobach układu krążenia. Termoterapia może być łączona z innymi dziedzinami: światłolecznictwem, hydroterapią czy peloidami.

Fizjoterapeuta Wawer – Centum Medyczne Forus

Rodzaje ćwiczeń w rehabilitacji

ćwiczenia w rehablitacji

W rehabilitacji stosuje się różne ćwiczenia.

Istotą rehabilitacji są ćwiczenia. Odpowiedni dobór ćwiczeń, zleconych przez lekarza, a wykonywanych pod okiem i przy wsparciu fizjoterapeuty pomaga na szybkie osiągnięcie efektu leczniczego. Ćwiczenia wykonywane w procesie rehabilitacyjnym dzielimy na miejscowe i ogólne. Ćwiczenia miejscowe oddziałują na miejsce, które zmienione jest na skutek choroby lub urazu. To, jakie ćwiczenia zostaną zastosowane, zależy od celu, który został postawiony oraz od stanu miejsca zmienionego chorobowo.

Ćwiczenia ogólne dotyczą całego ciała, nie tylko jednego miejsca. Można wśród nich wymienić: ćwiczenia poprawiające kondycję całego ciała, ćwiczenia gimnastyczne, sporty inwalidów i ćwiczenia w wodzie. Wśród jednej z grup ćwiczeń miejscowych wyróżnić można ćwiczenia czynne (czyli wykonywane przez pacjenta), bierne (wykonywane przez rehabilitanta) oraz czynno-bierne(czyli wykonywane przez pacjenta przy pomocy fizjoterapeuty). Ćwiczenia te mogą też być wykonywane w odciążeniu oraz z oporem, jeśli schorzenie wymaga zastosowania tego rodzaju środków.

Wyróżnić można także ćwiczenia samowspomagane, gdzie pacjent jedną kończyną wspomaga wykonanie odpowiedniego ruchu drugą kończyną, która jest rehabilitowana. Ćwiczenia te nazywane są także autoredresją. Redresja z kolei to usuwanie przykurczów mięśniowych, polegające głównie na rozciąganiu mięśni przez rehabilitanta przy użyciu odpowiedniej siły. W procesie rehabilitacji stosowane są ćwiczenia różnorodne, dostosowane do potrzeb pacjenta. Typ ćwiczeń wskazuje lekarz, zaś rehabilitant dobiera odpowiednie ćwiczenia.

Strona 20 z 27« Pierwsza...10...1819202122...Ostatnia »